हाल-ए-जिंदगी... :-(

ये माहोल अब कुछ अनजाना सा लगता है,
कारवा तेरे बिन अब सुना सा लगता है...


पत्तो कि सरसराहट मे कदमो कि आहट मेहसूस करता हू ,
जब कभी आंख लगे, तुम्हारे ख्वाबो से बेचैन होता  हू...


छज्जो कि मुलाकातो मे जो लबो से शबाब पिया था,
तो अब जुदाई का जहर हलक से उतरता नही...


यादो कि किताब के हर पन्ने पे तुम्हारा नाम लिखा है,
उसे कलमा समझकर रोजाना सजदा करता हू मै...


हर सांस मे तुम्हे याद करते है, तो हिचकियो से बेजार होगे तुम 
कम्बख्त! हमे हिचकी नही आती इस बात से बेकरार है हम...


कुबूल है.....
मारे जाने के हि काबिल थे हम, तुम्हारे गुन्हेगार जो बन बैठे
पर मारने का तरीका जो अपनाया तुमने, गम उस बात का ज्यादा है...


यू बीच सफर मे अकेला छोडना था तो साथ आये हि क्यो?
दिल तोडना था,तो उसे खुशियो से गुदगुदाया हि क्यो?...


तुम साथ नही, तो बहोत अकेला हो गया हू मै,
बिन राधा, भक्तो कि भीड मे फसा शाम हू मै...


और क्या बताये हाल-ए-जिंदगी? बस यही कि....

ये माहोल अब कुछ अनजाना सा लगता है,
कारवा तेरे बिन अब सुना सा लगता है.....

N.B.:- Dedicated to Zishan Syed & Shriharsh Khedkar.... My mentors in these sorts of matters :-p

“बाप”माणूस

June चा तिसरा रविवार हा बऱ्याचश्या देशात पितृ-दिन अर्थात Father’s day म्हणून पाळला जातो. आपण मागील काही वर्षांपासून ह्याबद्दल जागरूक झालो आहोत. फ्याड म्हणा वा पाश्चात्यांचे अनुकरण. कारण काहीही असो, हा दिन आता भारतात हि मूळ धरत आहे. आणि मला ह्याचा आनंद आहे. माय-माउलीचा चहूकडे उदो-उदो होत असताना बापाला विसरून कसं चालणार?(सगळ्याच पाश्चात्य गोष्टी वाईट नसतात. :-p)

आपण भारतीय लोक “बापाला” माणूस म्हणून बघतच नाही. We want him to be like Arnold from “Terminator”. Always there to protect us but should never express emotions. आणि इथेच चुकतो आपण. आईसारखं थोड्या थोड्या गोष्टींवर तो आसवं गाळत नाही म्हणजे तो दुखावत नाही असं थोडीच आहे. त्याला रडून कसं चालणार? अख्खी जबाबदारी त्याच्यावर. कुटुंबाचा डोलारा सांभाळतो. मुळेच हादरु लागली तर वृक्ष तग धरेल काय? म्हणून तो धीरगंभीर राहतो. बालवयात वाटतं आपल्याला कि “My daddy is strongest” पण शिंग फुटू लागली कि तो क्रूरकर्मा, “पूराने खयालात”वाला वाटतो. आपल्या मते तो आपल्याला समजूनच घेत नाही. पण कधी आपण समजून घेण्याचा प्रयत्न केला काय? बघा एकदा. तुम्हाला नारळासारखा भासेल. वरून रुक्ष पण आत शहाळं असलेला.प्रत्येक बाप हा मुलांसाठी धडपडत असतो. जे त्याला मिळाले नाही ते सर्व द्यायचा प्रयत्न करत असतो. दुर्दैवाने आपल्याला जाणीव होत नाही.

माझ्या पप्पांनी शिकत असताना पैश्यांची चणचण कधी भासू दिली नाही. ते कसे उभे करतील हा विचारच डोक्यात येण्यापूर्वी पैसे मिळत. पण ते करताना त्यांना कोणत्या परिस्थितीला सामोरे जावे लागले असेल हा कधी विचारच केला नाही. Never did I put myself in his shoes. लहानपणी मला surgeryला सामोरे जावं लागलं. तेव्हाची एक ठळकपणे आठवणारी गोष्ट म्हणजे, पावसात मला खांद्यावर घेऊन दवाखान्यांच्या फेऱ्या मारणारा बाप. नंतरपण ते जवळच होते. प्रत्येक औषध, इंजेक्शन वेळेवर. सकाळी सोयाबीनचे दुध आणायला जाताना घेतलेला walk. किंवा सायंकाळी नागपूरची रहदारी बघत मारलेल्या गप्पा आणि तो ५ रु. चा मोठ्ठा फुगा.

मी सर्व विषयांवर त्यांच्याशी चर्चा करतो. आपलं मत मांडतो. आणि ते प्रत्येक गोष्ट विचारपूर्वक ऐकतात. बहुतेकदा माझी मते हि, ते ज्या पार्श्वभूमीतून आले आहे, त्यांना धक्का देणारेही असतात अन तरीही ते ऐकतात. कसलंही दडपण नाही. एक तात्पुरते उदाहरण. 1^st yrला मी केस वाढवले होते. (जनावरच दिसत होतो.) आजी पप्पांना म्हणाली कि “केस कापायला सांगितले तरी केस कापत नाही.मुलगा हाताबाहेर चालला.” पण ते seriously काहीच म्हणाले नाही. कारण ठाऊक होतं कि हाताबाहेर जाणे हे फक्त केसापुरतेच मर्यादित आहे. आपल्या मुलावर विश्वास. दिलेल्या संस्कारांवर विश्वास. आठवणी भरपूर आहेत. शब्द अपुरे आहेत.

माझे पप्पा मोठे उद्योगपती नाही, राजकीय नेते नाही, अभिनेते नाहीत. तरीपण ते महान आहेत. मोठे आहेत. त्यांचे मोठेपण त्यांच्या साध्या राहणीमानात आहेत. Never seen a man who is so humble. वडील म्हणून आदर आहेच. पण मी त्यांचा आदर करतो ते त्यांनी केलेल्या संस्कारामुळे. आणि संस्कार ह्या शब्दाचा अर्थ मला रूढार्थाने जो प्रसिद्ध आहे तसला अभिप्रेत नाही. त्यांनी मला “विचार करण्याचे” संस्कार/स्वातंत्र्य दिले. चांगलं वाईट ठरविण्याचे स्वातंत्र्य दिले. ते देताना जबाबदारीची जाणीव पण करून दिली. मी आज मोठी स्वप्ने बघण्याचे धाडस करतो त्याचे श्रेय त्यांना. मी जे काही छोटे मोठे निर्णय घेतले त्याला पूर्ण पाठबळ.

“स्वामी तिन्ही जगाचा” आईविना भिकारी आहे. पण बापाविना पण तो तेवढाच करंटा आहे. त्याच्यासाठी एक दिवस का साजरा होऊ नये? सांगू या त्यांना कि , “बाबा” रे, तू नसतास तर मी हि नसतो. शब्दशः.

Love you pappa. You are my hero!

Dedicated to my father!

Cheers!!!... to the GOD

Prologue:- Pleased with Kunti's (Pandava's mother) devotion, Lord krishna asked what blessings did she want. "Hey Madhava, keep me in pain. Keep me in agony.",came the reply. Lord smiled, "But why such wish?"."Because , its pain only that reminds me of YOU. It is the suffering that brings my hands together for your prayers.Its agony that leads me to your doorsteps. Give me this blessing O Devakinandan!"

The Thought:- Why is it so? We go to GOD when we are in despair. Rarely do we go to thank him. When I get what i longed for, its because of my hard work,my efforts. why should i thank any "non-existing phenomenon"? But when things don't go my way, i ask for HIS help. It is so unfair.(on his part, but ofcourse :-p} .I feel its because of the insecurity and uncertainity brought by the scenario. When you know, you are in deep shit coz of the mess you created, you ask for help. Or when you want something, for which you know your efforts lacked, you pray for his MIRACLE. Or when you know, the situation is tricky one and you want moral boost. No human can provide you comfort, so you search for super-human.The GOD. The Unknown.

So can we infer that we seek his intervention when we know that our efforts won't be sufficient enough? Or when we don't have 'confidence' in our efforts? This implies,i dare say, that we are not fully self-assured. If anything goes wrong, i will blame my destiny; 'HIS' wish. It takes immense courage to be an ATHEIST (No dis-respect to the believers). To blame yourself for your wrongdoings. I perceive them as people having confidence in themselves to solve their problems on their own. Few people who look after themselves and don't disturb the GOD, who already has many to take care of :-p. "Help yourself, to help GOD."

Epilogue:- By the way, this hypocrite blogger recently made a trip to Tirupati to beg "something special" for himself. I accept that i had not made sufficient efforts, but was praying for HIS miracle. It didn't. May be it was a message. 

"God helps those who help themselves". :-p

Till then GOD BLESS YOU :-)

Confessions of a FAT boy!!!

"Excuse me."

Hmmm...soft voice.A girl.I turned around."Wow!!!"..what a face... and what figure...and...and...(let it be!:-p ...full body scanned. :-p). I was blocking her way.(You know these hi-fi book stores! The space between book shelves is so small.) Our eyes met. For mini seconds though. But the look she gave was like she had seen a monster, ready to eat her.Raw.Hello?? Haven't you seen a boy who is little bigger in stature (read overall size) than you. What is so abnormal?? Ok,i accept am over weight.ok. Little extra over weight.(not even that! only belly, bum & waist are of little extra size.everything else is normal.) But that does not mean i don't have heart.

This has been the case for past few months. Everywhere you go, all eyes on you.Not because you are the "show stopper" but bcoz you can't fit into their eyes.You are too big. You are FAT. FAT!FAT!!FAT!!! The 3 letter word is the biggest abuse you can get. Those looks haunt you. The nightmares of you standing in a jam packed Colosseum like a gladiator {a fat one of course :-(}. You are loser. People cursing, throwing tomatoes, eggs, chappals at you."Yeh dharti pe bojh hai","he has no right to live","yes, kill him", "kill him","kill him","kill him"! You wake up. You are wet.... from sweat!!  Its 2:30 am. You make up your mind.Morning 5:30-jogging for at least 5 km. You put alarm for 5:00 and go back to sleep.

5:00 am..tick tick..."snooze"....5:10...tick tick..."snooze"....6:30....tick tick..."Shit man." You hurriedly wrap up morning activities and are ready in 6 min sharp. You go to the lift but its not working.ah! Trying hard to keep yourself motivated you say,"anyways if i go by stairs i will burn some extra calories.so,no issues." From 8th floor you come down to basement and off you go.You reach jogger's park. Feel happy to see fellow fat people. Mostly uncles and aunties. There are few teenage boys and girls, running, doing all sorts of exercises."Don't be discouraged yaar! tu bhi waisa tha jab tu unke umar ka tha" or "shayad athlete hoge.They need to maintain their stamina." Leave it. You successfully complete 1st round and then realize that you have to catch office bus. So you start your way back! Not a bad start huh?

In office, all you can think about is how to burn more and more calories. In between you go to internet PC and search for sites like 6packs.com, howtolosefat.com, fatburning.com. You delete your search history coz its your secret. You will surprise everyone with your toned, all-muscle body. They will be shocked and will make awkward faces? Who will make what type of face? Your day dreaming starts.You are interrupted. Its the pantry boy."saarrrr, Chaudari saab ka ladki hua. uskaa sweets".Its Kaju-katali. your favourite.But you take only one piece.Yummy...its awwwssshhuumm!...you take 2 more."arey, now i have started exercising, anyhow i am going to burn all these calories." 

Its lunch time. You take only one chapati. But your friend who has taken more than he can eat offers his rice to you." arey, kya yaar dost ke liye itna nahi karega?(why & from where in the hell dosti came up) "you started dieting or what?", "come on yaar,  you will/can eat more than this. Khaa le..."...What?? sale, its my stomach, not BLACK-HOLE where you can dump everything. But you eat it, for the sake of "friendship".You know you won't be able to control at dinner.You do some freaky calculations in your mind. You gained more than you lost.Shit. Unsuccessful day.You lost. Lost gladiator. One more  dream that will make you wet in bed...unfortunately again because of a horrifying nightmare making you sweat!!! Shit scaring!!!

In aakhon ki masti...

Nazar unchi ki to duaa ban gayi,

Nazar neechi ki to hayaa ban gayi,

Nazar tirchi ki to adaa ban gayi,

Nazar pher li to qaza ban gayi....

Those beautiful eyes. You know they are following you.Everywhere. Observing your every action, noticing your every move, ensuring you are a safe bet. Sensing that, you do many uncharacteristic things, indulge in irrelevant affairs, trying to be the one you are not . Its your examining process. Testing the intentions of the "eyes". But they are aware of this process.The master in the art . They stop following you. What was that? You were expecting continuance, at least, if not the next move. You panic, without knowing that this was actually the "next move".

Now, its your turn to follow. But you don't just follow. You seek attention. You take out every weapon from your armor, choose every possible path. You assume the hunters's role, waiting for prey to fall in your trap. But they don't respond. You are baffled.

You decide to confront, without thinking of the consequences. And when your eyes meet "the eyes", you are caught off guard. The beautiful eyes penetrate your body, scan your soul.Goosebumps! You are hypnotized. Enticed to willfully accept the "slavery". Yet, you feel "king of the world". "Shikaari khud yaha shikar ho gaya..."


The start of puppet show. The eyes tease you, mock you, hurt you,  praise you, please you. Exploiting every damn emotion.Your sole purpose ,now, is to grab attention. To make the eyes glued to you.Only. They are world to you and you will fight the world for them. There is a pleasure in the misery.Happy, satisfied and at peace.

One god forsaken day, with no fault of yours, you go out of sight. The "moist eyes" search for you, for long. You had left a lasting impact. You stretch yourself as far as possible but no use. The eyes cant do that. Subsequently, the eyes stop searching you. You are left stranded. Game over. qaza=death 

जय महाराष्ट्र

Scene 1 :- मोठा तंबू.आत  फेटेवाले, पोट सुटलेले , जाड मिशीवाले .एक  लहान रंगमंच. लोकांचा धीर सुटतोय. तेवढ्यात ढोलकीचे सूर घुमू लागतात.  एक नाजूक पाठमोरी नार घुंगराचा मधुर आवाज करत , कंबर लचकवत रंगमंचावर येते. ढोलकी थांबते. नार गिरकी घेऊन , भुवया नाचवत लोकांना मुजरा करते. बैठक मांडून पहिला वार करते. " झाल्या तिन्ही सांजा ss....." 
"लई भारी" , "शाब्बास", "तोडलंस", "नाद खुळा"...एकच जल्लोष ..लोकांचे फेटे उडतात. पैश्यांची बरसात....!!!

Scene 2:- विठ्ठल रुखमाईचे देउळ.वारकरी संप्रदाय.अबीर गुलालाचा सुंगंध दरवळतोय. "सर्व स्तरातील" भक्तांचा गोतावळा. मधोमध पांढरा सदरा, तसंच धोतर आणि पागोटे घातलेला सुमार देहबोलीचा पण चेहऱ्यावर अनोखे समाधान असलेला माणूस.एका हातात  चिपळी, दुसऱ्या हातात  तंबोरा. डोळे मिटून नामस्मरण करतो. "पुंडलिक वरदा,हरी विठ्ठल, श्री ज्ञानदेव तुकाराम ..."शंखध्वनी. विठ्ठलाचा जयघोष.अवघी सृष्टी विठ्ठलमय!!! 

"सुंदर ते ध्यान , उभे विटेवरी ss...."

Scene 3:-अति भव्य मैदान.लाखोंचा जनसागर. पक्षाचे झेंडे जागो जागी लागलेले. डोळ्याचे पारणे फिटतील,एवढा मोठा मंच. मागे मोठ्या पडद्यावर शिवाजी महाराजांचे हाती तलवार घेतलेले चित्र. त्यापुढे १५-२० चमचे मंडळी खुर्च्यांवर बसून, घाम पुसत, शक्य तेवढा शांत असण्याचा अभिनय करत. त्यांच्या पुढे  मंचावर मधोमध एक शिडशिडीत देहयष्टीचा पण प्रचंड उर्जा,आत्मविश्वासाने भरलेला 'नेता'.तो ललकारी देतो. 'आजपासून " महाराष्ट्र माझा आणि मी महाराष्ट्राचा". एकसुरात "जय भवानी,जय शिवाजी" च्या घोषणा.फटाक्यांची आतषबाजी!!!

आज महाराष्ट्र दिन !! या थोर भूमीत जन्म मिळाला म्हणून अभिमानाने उर भरून येण्याचा दिवस. छत्रपती शिवाजी महाराज ,ज्ञानोबा-तुकोबा, टिळक, सावरकर,फुले, आंबेडकर ह्या नर-रत्नांच्या खाणीत एक धुळीचा कण असल्याच्या समाधानाचा दिवस. आज एक ठरवू या की, काहीतरी मोठे, उदात्त, उन्नत करण्याचा प्रयत्न करणार या आयुष्यात.नाही जमले तर जेवढं जमेल तेवढं प्रेम आणि आनंद लोकांत वाटणार.हो एवढं नक्कीच आहे आपल्या हातात. 

तोपर्यंत "जय हिंद , जय महाराष्ट्र"

ता.क.:- प्रस्तुत blogger सध्या आंध्र प्रदेशात आहे आणि लहान लहान गोष्टींवर senti होत असतो (आणि हा तर मोठा प्रसंग ). आणि आपल्या पुण्या-मुंबईच्या मित्रांवर फार फार जळतो.हि एक संधी जगाला सांगण्याची कि मी  महाराष्ट्राला किती miss करतो  :-p so..its okkkkk...

Getting Started...!!!

Finally...after months and months of thinking over whether to start or not..here it is..my "BLOG"!! Being a lazy chap that i am, i don't think i will be writing regularly but hope i get myself motivated enough to jot down my thoughts. "Nobody is perfect".Certainly not me. so its my attempt to learn how to write and improve on it.

So what will i write? everything that interests me. From "अळूचे फदफदे"(a Maharashtriya dish) to "who will be America's next president?". From " कोवळया वयात मिळालेली पप्पी " to "मनमोहन ने साधी हुई चुप्पी ".  "Freedom of expression is my birth right and i 'll have it"...A simple, straight- from-the-heart talk. Little serious n lots of sarcasm (my favorite emotion :-p). No prejudice.."बस अपने अकल के घोडे दौडायेंगे"...(which may not be right many times)...but will ask some stupid questions.by the way no language barrier mind you. Hindi, Marathi, English, Hing-lish,Mar-lish.sab chalta hai. :-)

All emotions are true and pure. The thoughts they yield are true and pure. Hence,"HOLY".that's why the name "holychaitanya".. :-p...(hehehe... self boasting...will try to control :-p)

so...the journey has begun.Lets hope it proves to be a fruitful one.

N.B.:- Have to do this...i owe this much..1st blog {and actually everything which will follow} dedicated to Amit Ganojekar (who helped me create my 1st email account...which i no longer use :-p) and Vishal Thakre (who introduced me to the blogging world & can write much better himself). Thanks buddies :-)

And last thing:- if you like anything, don't hesitate to share.(with due credit to yours truly :-p )